Ամեն ինչ այնքան ծորուն է, երբ կարոտում ես…. Թրեյլեր

Это слайд-шоу требует JavaScript.

Читать далее

Реклама

Փորձեր: Ամեն ինչ այնքան ծորուն է, երբ կարոտում ես…

Պարանի լվացքը չորահացի նման փշրվում է,

Փողոցներն արդուկ արվածի բույր ունեն,

Կծիկ լուսնի ծայրը բռնած,

երեկոն է կատվախաղ տալիս.

ամեն բան այնքան ծորուն է,

երբ կարոտում ես…

Հեշտ էր քեզ մոռանալը.

հազար անգամ քեզ թաղել եմ տողատակերում,

գրչիս ծայրով թանաքել եմ ներկայությունդ ու թողել քեզ թղթից անդին։

Читать далее

«Հոգիս» մոնոներկայացում

img_2392

Մոնոներկայացում մեկ գործողությամբ։

Հոգիս հենց այս վայրկյանին նման է կատաղած ծովի, բայց ուրախ, կատաղած ծով է հոգիս: Հոգիս ուզում է քնել, կարծես հանդա՜րտ ծով լինի, խաղա՜ղ…Գի՞տեք` ինչ եմ զգում, կարծես մեջս հարյուր հոգի լինի…Անդադար կարող եմ ծիծաղել, կարծես գժվել եմ… չեմ հասկանում` ինչ է կատարվում շուրջս, կարծես ալիքվող ծով լինեմ, որն ուզում է փրկել իր աշխարհը…Գիտե՛մ, կհարցնեք` ումի՞ց, իսկ ես կասեմ` ովքեր խորտակվում են իմ մեջ: Զգում եմ… Կարծես արև է շողում վրաս, ու ես փայլուն ծովի եմ նմանվում:Գի՞տեք, երբ ուրախ եմ լինում, նմանվում եմ «Ծիծաղող» ծովի, երբ ծովի մի ալիքը` չլմփ, հետո մյուսը` չլմփ, ինչ հաճելի է պատկերացնել, երբ ծովի վրա ես նստած, տաք է, ոչ թե ցուրտ` ինչպես հիմա, ու հոգիս չի մրսում….Չգիտես ինչու` կարծում եմ, թե հոգուս խորքում թաքնված մի հրեշ, ուզում է գոռալ ու ճչալ, … և շուտով, նա կանի այդ, կանի, հավատացե՜ք.. Ու ես նման կլինեմ հավերժական կատաղած ծովի: Գի՞տեք` ես էդ հրեշին սիրում եմ,ինչպես ծովը իր մեջ խորտակվողներին է սիրում, այդպես էլ ես էդ հրեշին եմ սիրում…Չե՝մ ատում, ատել չի կարելի, պետք է սիրե՜լ, ինչպես ծովը, ծովը բոլորին սիրում է…Այդ հրեշը, կատաղած է…նաև ինձ վրա, բայց ես հանդարտ զրուցում եմ նրա հետ. ես չէ, հոգիս… կարծես կրկին ալեկոծվող ծով լինեմ … Հենց այս պահին իմ հոգին փորձում է նրան սովորեցնել, թե ինչպես բարի լինել, խորամանկ, ես ինձ խորհրդավոր ծով եմ զգում:Գի՞տեք, ուրախ եմ…Հա-հա, շա՜տ ուրախ եմ ու կրկին նման եմ ծիծաղող ծովի, երբ մի ալիքը` չլմփ, հետո մյուսը` կրկի՛ն չլմփ…Չէ որ ես զգում եմ` իմ ներսում ինչ է կատարվում, ես ազնիվ եմ ինքս իմ հոգու հետ,Ու ծովի մոտել է նույնը. եթե նա ազնիվ է իր հետ, նա տեսնում է` իր ներսում քանի ձուկ է լողում ու ինչպես է լողում, ու նա երջանիկ է դառնում…Իմ հոգին թույլ է տալիս ինձ կարդալ ամեն ինչ, ինչ գրված է իմ մեջ, կարծես ես էլ եմ դարձել թափանցիկ ու բաց կապույտ: Մի գաղտնիք կա հոգուս մասին…Իմ հոգին եղանակի օգնությամբ է առաջնորդվում. եթե ցուրտ է, ուրեմն հոգիս ջղայն ծովի նման մեղմածուփ է… Եթե շոգ է, ուրախ ծովի է նման, եթե գարուն է, ապա գուցե կարոտող ծովի եմ նմանվում,որ կարոտում է իր մեջ խորտակվող լողորդներին:Ճիշտն ասած` հոգումս միշտ եղել է ու կմնա՛ ծիծաղ,ծիծաղ,ծիծաղ… ես երջանիկ ծով եմ… որը զեփյուռի օգնությամբ միշտ մեղմ ծփում է…

Հեղինակ՝ Արփի Սահակյան
Բեմադրիչ՝ Քնարիկ Ներսիսյան
Նկարաշարն` այստե’ղ: