Սցենարական աշխատանք. Ռեժիսուրայի դասեր

2dd61-1

Մուտք ճամբար. Ստեղծագործական հավաք

Սցենարական և ռեժիսորական փորձեր

1.Սցենարական վարժություններ. Փորձում ենք սցենար գրել տրված առաջադրանքի համաձայն

2.Զույգով աշխատանք. Քննարկում, խմբագրում

3. Զույգով աշխատանք. Բեմադրում, ձայնագրում, երաժշտական ձևավորում

 

Հուլիսի 2 արդյունքներ

 

 

 

 

Հորինվածքներ՝

Միլենա Մարկոսյան. «Միտքը»

Միտքը

 

Մի բարձր լեռան վրա մի բարձր, բայց ոչ այդքան մեծ ամրոց կար:Ամրոցը տարբերվում էր մեր տեսած ամրոցներից:Սկսած իր փոքրությունից ու տեղից տարօրինակ էր ու նման չէր մյուս ամրոցներին:Թշնամին պաշարել էր ամրոցը:Այդ ամրոցից ներքև  կար մի մեծ ու անհայտ գետ:Գետից ամեն օր աղջիկները տանջվելով ջուր էին տանում:Նրանց տանջանքները ամեն օր տեսնում էին ամրոցում գտնվողները:Ամրոցի փոքրիկ պատուհանից
նրանք թելերից հարմարանքներ էին պատրաստում ջուրը վերև քաշելու, իրենց գործը  հեշտացնելու համար,բայց չէր ստացվում:Թելերից հյուսված պարանները անընդհատ ճանապարհին ծանրությունից կտրվում էին:Իսկ ամրոցի բնակիչները ծարավ էին մնում:
Առավոտյան, երբ բնակիչները նորից փորձեցին ջուր հանել ձորից տեասան,որ պարանի փոխարեն մազերից հյուսված մի հաստ թոկ էր կախված:Ամրոցի աղջիկները կտրել էին իրենց երկար մազերը ու դրանով երկար ու ձիգ թոկ պատրաստել:Աղջիկների հնարամտությունից հետո ամրոցի բնակիչները երբեք ծարավ չմնացին:
Մերի Ասլանյան
Հին ժամանակներում մի իմաստուն փորձել է ստեղծել քնելու հարմարանքներ, երբ ամեն-ինչ կար նրան անհրաժեշտ էր հարմարանք նաև գլխի համար Ըստ նրա երևակայության այն պետք է կազմված լիներ փափուկ իրից։ Վերջում երկար փնտրելուց հետո հոգնում է և դադարեցնում է իր գործունեությունը։ Մի քանի օր անց, երբ շրջում է գյուղով տեսնում է, թե ինչպես են հավին բմբլահան անում։ Նրա մտքով անցնում է, որ կարելի է բարձը ստանալ հավի բմբուլներից, մոտենում է,  վերցնում է բմբուլներից, գնում է տուն և հասկացավ, որ պետք է ինչ-որ բանով ամրացվի դրանք։ Ամբողջը լցնելով չթի կտորի մեջ փորձում է ամրացնել։ Մի փոքր տանը փնտրելուց կանգ է առնում մեխերի առջև։ Մեխով ամրացնում է կտորը։ Եվ այսպես ստեղծվում է առաջին բարձը։ )))
Անի Դավիդյան

The sky was golden and the air was sticky and uncomfortable. After staring at the sun long enough to damage my vision one last time, l looked away from the sky. I closed my eyes for a moment to get over the fact that l wouldn’t live to see another sunrise. I am much too old and worn to function anymore, although at this point there is no reason to regret willing myself to survive for so long. I got to watch the start of a new century. I had to watch while all of my loved ones passed while l foolishly persisted. But, the time has finally come. It’s time to pull the enchanted Nail from my chest. I willed a pillow over to where l was laying in a pile of sheets on top of the remains of my old, old house.

The sun was high in the sky by now, for time passes quicker for me the closer l come to death. My eyelids refuse to open now, no matter how much of my remaining will l use. I was blind, but I had accepted it.

The Nail was not only a blessing but also a curse; a parasite feeding off of the magical properties of my will. I could feel it fading now, my will. And so like any other dying sorcerer cursed by a magic nail: I used all of my remaining will to pull the nail that’s supposed to be keeping my heart beating out of my chest. I succeeded and, of course, died. I did, believe it or don’t. There I was after living unfairly for 157 years, lying down in a ratty pile of sheets on what was once my lovely porch. What a sight. And if you thought it couldn’t get any better, I had of course used one of my magic pillows for my final rest. What’s different about this one though is that I had put a ‘special’ charm on it. It was supposed to burn my house and body right at the moment I stopped breathing.

My body had become a breeding house for flames, starting from where my head was, against the pillow. Where all of my secrets resign. My house was glowing orange, to ensure everyone’s safety after my death.   The puny little nail that had started all this mess was thrown away somewhere, destined to be forgotten underneath many generations of dirt. Until one day, another old fool digs it up again.

Աննա Մանուչարյան

 

Միքայել Մակարյան

Ինքդ քեզ հակասելով,  քայլում ես փողոցներով քաղաքի,  կարծես բոբիկ մեխերի վրայով, ինքդ քեզ վնասելով…
Զգում ես,  որ, ցավից կախված ես արդեն,  ու հաճույք ես ստանում սովորելուց,
Ու գիշերը հազիվ տուն հասնելով,  երազդ կիսում բարձիդ հետ միայն:
Եվ նորից արթնանալով հանկարծ զգում,  որ վերքերը երեկվա այլևս չկան:

Մեզ մեխերն են խաչում իրար, մեխերը մեր մեղքերի, մենք էակներ իրար նման,  իրարից տարբեր,  մենք էակներ առանց պատվիրան ու մեղքերը մեր,  մեզ իրար կապող:
Ինչին ա սովոր գլուխը քո` քարին խոնավ,  թե բարձեր ոսկուց,  ինչ ես փնտրում դու այդքան,  վաղուց,
Որ թանկ կլինի հոգուցդ անգամ…

Ալլա Բարսեղյան

Ա

Բոլորս գիտենք, որ Իտալիան գեղեցիկ և հետաքրքիր երկրներիցմեկն է: Ասում են, որ Հռոմի մի հին գյուղերից մեկը լի էիրականությունից հեռու պատմություններով: Դեպքերից մեկըտեղի ունեցավ մի ընտանիքի հետ: Տնակում ապրում էին մայր ևդուստր: Դուստրը` Մարիան շատ էր սիրում ժամերով կանգնելհայելու դիմաց և նայել իր արտացոլանքին: Իսկ մայրըերեկոներին սիրում էր թեյ պատրաստել, նստել պատշգամբում,խմել թեյը իր սիրելի բաժակից և զմայլվել բնության հրաշքներով,լսել քամու խշշոցը, հետևել անձրևի կաթիլներին: Մի օր մայրըՄարիային խնդրեց նկուղից բերել լուսամփոփը: Աղջիկը իջնելովնկուղ նկատեց հին կտորով փաթաթված ինչ-որ մի իր: Վերցնելովկտորը նա տեսավ մի գեղեցիկ հայելի: Շտապելով վերև մորըհարցրեց.

-Մայրի՛կ, ես նկուղում հայելի տեսա, ինչո՞ւ չես պատմել ինձ նրամասին:

-Աղջիկս այդ հայելին ունի շատ հին պատմություն, և, երբ եսզգամ, որ ժամանակը եկել է անպայման կպատմեմ նրա մասին,մինչ այդ խնդրում եմ հեռու մնաս հայելուց:

Աղջիկը լսելով մոր պատասխանը զգուշորեն փաթաթեց հայելինև դրեց իր տեղում, սակայն այն օգտագործելու ցանկությունը մեծէր:

Օրերից մի օր աղջիկը որոշեց հայելին վերցնել: Նայեց հայելու մեջև հայելին ցույց տվեց իր մանկությունը

Реклама