Ուսումնական Արագածոտն. Այցելություն 94-ամյա մանկավարժին

28191035_585713785105905_1116087274_n

Քաղաք Աշտարակ, Պռոշյան 11/39:

Սա այն հասցեն է, որտեղ բնակվում է այսօրվա պատումիս հերոսուհին` 94-ամյա Քնարիկ Սիմոնյանը:

Տիկին Քնարիկը մասնագիտությամբ մանկավարժ է. 48 տարի դասավանդել է հայոց լեզու և գրականություն: Սկզբում դասավանդել է Կարբիի դպրոցում, այնուհետև Աշտարակի Գր. Ղափանցյանի թիվ 4 հիմնական դպրոցում, զբաղեցրել է նաև փոխտնօրենի, տնօրենի պաշտոնները, արժանացել է բազում խրախուսական կոչումների, մրցանակների:

Տիկին Քնարիկի հետ հանդիպումը կազմակերպեց Հյուսիսային դպրոցի դասվար Մարինե Մխիթարյանը, ով Ոսկեհատից է: Թեև հանդիպումը մի քանի անգամ հետաձգվեց, ինչը փոքր-ինչ նեղացրել էր ուսուցչուհուն, ինչևէ, այն փետրվարի փետրվարի 16-ին կայացավ:

Ինքս չգիտեի, որ իմ հերոսուհու անունը Քնարիկ է, անակնկալի եկա, երբ Մարինեն ուղարկեց տվյալները, և հանդիպումը էլ ավելի հետաքրքիր դարձավ:
Աշտարակում՝  Ներսես Աշտարակեցու արձանի մոտ, մեզ էր սպասում Ագրարային համալսարանի շրջանավարտ Ժորան՝ տիկին Քնարիկի հարևանը:

Ժորան ուղեկցեց մեզ բազմաբնակարան շենքի երկրորդ հարկը: Մինչ տիկին Քնարիկը մեր առջև կբացեր դուռը, աստիճաններին մեզ հանդիպեց Ժորայի հայրիկը, ով հպարտությամբ և սիրով մեկ-երկու տողով բնութագրեց-նկարագրեց տիկին Քնարիկին, որ մեծ, հետաքրքիր կին է և փոքր տարիքում այնքան է կարդացել, որ մի տարի կուրացել է:

Երկար թակելուց հետո վերջապես տիկին Քնարիկը  դուռը բացեց: Մեր առջև կանգնած էր փոքրիկ, գլխաշորով, թափանցիկ աչքերով  մի տատիկ:

-Համեցեք, ներս եկեք:

Մտանք ներս: Համեստ մի կացարան` լուսանկարներ, շատ գրքեր, տետրեր, թղթապանակներ, դեղորայք, սեղանին Կոկա-կոլայի շիշ և խաչբառեր:

Նախ տիարը ողջունեց, ներկայացրեց մեր այցի նպատակը:

Տիկին Քնարիկը ապրում էր համեստ մի բնակարանում, որը ամուսիններով՝ որպես ուսուցիչներ,  ստացել էին Խորհրդային տարիներին:

-Տիկին Քնարիկ, շա~տ ուզում եմ, որ պատմեք Ձեր մասին, Ձեր տարիների գործունեության մասին, Աշտարակի մասին:

-Ի՞նչ պատմեմ, բան չունեմ պատմելու:

Լավ, տիկին Քնարիկ, ի՞նչ կուզենաք, որ մենք իմանանք  Ձեր մասին:

-Ոչինչ էլ չեմ ուզում պատմել:

Գնա՞նք տիկին Քնարիկ:

-Չէ, մի գնացեք:

/Տիկին Քնարիկը վեր կացավ, գնաց իր փոքրիկ խոհանոցը, բերեց կտրատած նուռ, շոկոլադ, բաժակներ և հյուրասիրեց մեզ: Պարզվեց, որ Քնարիկ տատիկը շատ սիրում է Կոկա-Կոլա: Պատմեց, որ թոռնիկը այդ մասով մի երկտող է հորինել.

Որքան էլ դու խմես Կոլա

Երբեք չես ասի բոլա:/

/Դժվարությամբ, բայց տիկին Քնարիկը սկսեց խոսել, երբ մնացինք երկուսով:/

Տիկին Քնարիկ, ինչպե՞ս եք սկսում Ձեր օրը:

-Դե արթնանում եմ, լվացվում եմ, հագնվում, մաքրում, ինչ-որ բան պատրաստում, ուտում, հետո անցնում եմ կարդալուն: Չեմ կարող չկարդալ: Ես 94 տարեկան եմ, ես շատ եմ աշխատել՝  համարյա 50 տարի: 48 տարի աշխատել եմ որպես գրականության և լեզվի ուսուցչուհի: Հետո ես սովորել եմ բացարձակ գերազանցիկ հա՛մ դպրոցում, հա՛մ  ինստիտուտում. 4 գնահատական բացարձակ չեմ ստացել:

-Որտե՞ղ եք  սովորել:

-Մանկավարժական ինստիտուտի լեզվի և գրականության բաժնում:

Աշխատել եք Աշտարակո՞ւմ:

-Չէ, սկզբում Կարբիում եմ դասավանդել, հետո այնպես եղավ, որ Աշտարակ եկա:

Ծնունդով Աշտարակի՞ց եք, թե՞ Կարբիից:

Ո՛չ Աշտարակից եմ, ո՛չ էլ Կարբիից, ծնունդով Երևանից եմ:

Ի՞նչպես եք հայտնվել Աշտարակում, պատմեք դրա մասին:

Իմ կյանքի ապագա ընկերը`ամուսինս,  Կարբիի դպրոցում էր աշխատում, հետո այնպես եղավ, որ միացանք, ինքն էլ էր մանկավարժ, լեզվի մասնագետ:  Ափսոս կարճ ապրեց, ընդամենը 4 տարի միասին ապրեցինք: Էդպես եկա Աշտարակ…Երևանից Աշտարակ:

-Տիկին Քնարիկ, ինչո՞ւ եք էստեղ մենակ ապրում, երեխաներ ունե՞ք:

-Ամուսինս շուտ մահացավ: Ունեմ երկու տղա, հարսներ, թոռնիկներ, բայց նրանք այստեղ չեն, այցելում են, բայց ես ապրում եմ մենակ:

-Երկար եմ աշխատել, Կարբիից եկել եմ Աշտարակ, Մուղնի, Կարբիում և Աշտարակում  եղել եմ նաև դպրոցի ղեկավար:

Ո՞ ր դպրոցն եք ղեկավարել:

-Չեմ հիշում, վա~յ այնքան է անցել, չեմ հիշում….Ղափանցյանի դպրոցում, հա Գրիգոր Ղափանցյանի հիմնական դպրոցում: Շատ եմ աշխատել, մինչև հիմա էլ ինքս ինձ համար աշխատում եմ, հիմա էլ խաչբառերով եմ զբաղված:

Միշտ հանձնաժողովներում կրթության մասով ընդգրկված եմ եղել: Երբ ես Կարբիում դասավանդում էի, մի տեսուչ կար` Աշոտ Ամիրյան, եկավ իմ դասը լսեց: Դասի ավարտից հետո մոտեցա, ասացի՝ պրն. Ամիրյան, ուզում եմ Ձեր դիտողությունները լսել իմ դասի հետ կապված, որ հաջորդ անգամ չկրկնեմ: Ասաց՝ Ձեր դասը անթերի էր, պարապեք այնպես, ինչպես որ անում եք: Հետո արժանացա շնորհակալագրի, բարձր պարգևների, աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի, ամեն ինչի, ինչ որ լավագույն ուսուցչին հասնում էր, ինձ հասավ:

Ես նվիրումով եմ աշխատել 48 տարի,  ես չեմ աշխատել որևէ նյութական շահի, օգուտի, այլ իմ գիտելիքները ուրիշներին փոխանցելու համար:

-Տիկին Քնարիկ, դուք մանկավարժի ընտանիքո՞ւմ եք ծնվել:

-Չէ, հայրս դերձակ էր, իսկ մայրս տնային տնտեսուհի: Ես ազատ ժամերին օգնում էի հորս, ինքը ձևում էր, իսկ ես պատրաստում էի, օգնում էի, որ այցելուները փորձեն, չափ ու ձև էի անում:

Երկու եղբայր ունեի, քույր չունեի:

Երևանում որտե՞ղ էիք ապրում:

-Ապրում էինք Ամիրյան 23 հասցեում՝ Չարենցի դպրոցին շատ մոտ: Գիտե՞ք Օֆելյա Համբարձումյանին, մենք շատ մոտ ենք եղել, մենք քրոջ թոռներ ենք: Ես Օֆելյային շատ եմ օգնել դասերը սովորելիս: Ես որևէ առարկայի հետ խնդիր չունեի, որևէ դժվարություն չունեի:

նչո՞ւ ընտրեցիք հենց մանկավարժի մասնագիտությունը:

Չգիտեմ…, հասկացա, որ դա է իմ կոչումը:

-Կա՞ն մարդիկ, ուսուցիչներ, դասախոսներ, որոնք կոնկրետ ազդեցություն են գործել  Ձեզ վրա:

Այո: Ես մի դասախոս ունեի գրաբարի` Վարագ Առաքելյան, նա իմ կյանքում շատ մեծ դեր է ունեցել, այսինքն՝ շատ եմ սիրել գրաբարը, Արարատ Ղարիբյան՝ «Հայոց Լեզու» դասագրքի հեղինակը: Անգամ մի դեպք եմ հիշում, երբ Արարատ Ղարիբյանն իմ դասը լսեց և շնորհակալություն հայտնեց Վարագ Առաքելյանին:

Դեռ դպրոցական տարիքում շատ էի կարդում, շատ: Այնքան էի կարդացել, որ 8-րդ դասարանում կուրացել էի:  Մի տարի կույր եմ եղել, դպրոց չեմ հաճախել : Հետո մայրս մատաղ արեց Սուրբ Գևորգ եկեղեցում, էն ժամանակ եկեղեցիները փակ էին, նրա կողքին օջախ արեց, աքլոր մորթեց , մատաղ արեց, բաժանեց: Էնտեղից աչքերս բացված տուն եմ վերադարձել. կուրությունս անցավ:

Գիրք չի եղել, որ չկարդամ:

-Կարդում եք միայն հայերե՞ն, թե՞ նաև այլ լեզուներով:

-Չէ, հայերեն, նաև գերմաներեն: Ես գերմաներեն շատ էի սիրում: Ինձ «Немка» էին ասում: Լավ էի տիրապետում գերմաներենին: Դասախոս ունեի, մեծ մարդ էր. ինստիտուտում գերմաներենի դասը ինձ էր տրամադրում, որ ես վարեի: Ես գրում էի, բացատրում էի, թարգմանում էի: Շատ եմ սիրում գերմաներենը, ինձ ասում էին՝ Немка , էս ո՞նց գրենք, էս ո՞նց կարդանք և այլն…վերջը…

-Ես լավ տղաներ ունեմ, մեկը Երևանում Գիտությունների Ակադեմիայում է աշխատում, գիտնական է` Գարեգին Թումանյան, մյուս տղաս էլ` Գարուշը, էլի ավարտած, իր որդիները՝ բարձրագույն ավարտած:

-Նշեցիք, որ շատ եք սիրում գրաբարը: Կընթերցե՞ք որևէ բան գրաբարով:

-Հա, Տերունական աղոթքը ասե՞մ։

-Ասե՛ք։

-Ո՞վ է այն հեղինակը, մանկավարժը որ Ձեր հերոսն է:

Ես Թումանյան շատ եմ սիրել, Թումանյանը  ոչ միայն գրող էր, այլ նաև մեծ բարերար էր, Թումանյանը այն մարդն է եղել, ով Սովյալներին Էջմիածնի վանքի բակում կերակրել է, փրկել է նրանց մահից…Ամենայն հայոց բանաստեղծը:

Գիտե՛ս, գիրքը իմ պաշտամունքն է եղել, մենք քաղցած նստած ենք եղել՝ ես ու տղաս, հացի փող չունենք: Տղաս եկավ ասեց՝ մա՛մ, Րաֆֆու հատորները ուզող կա, արի ծախենք, հացի փող անենք: Ասեցի՝ Գարիկ ջան, գրքերին ձեռք կտաս միայն իմ մահից հետո, գիրքը էստեղից դուրս չի գա:

-Տիկին Քնարիկ, Ձեր այս պատումից հետո գիտե՞ք ինչը հիշեցի` Սարոյանի «Ցուրտ օրը» պատմվածքը, երբ գրողը սառչում է սենյակում, անընդհատ կասկածում է, որ գիրքը վառի, որպեսզի տաքանա և այդպես էլ ոչ մի գիրք չի այրում: Հիշեցի՞ք:

Այո, մենք քաղցած նստած ենք եղել, բայց ես ոչ մի գրքի ձեռք չեմ տվել: Գիրքն իմ պաշտամունքն է , ասում եմ, չէ՞, այնքան եմ կարդացել, որ կուրացել եմ:

-Ձեզ այցելո՞ւմ են Ձեր աշակերտները:

-Այո, իմ աշակերտները ինձ հիշում են: Շատերը դե չկան, բայց ով էլ կա, այցելում է: Դե կես դար աշխատել եմ:

ՈՒրախ եմ, որ այցելել եք: Լավ է, որ ինձ Աշտարակում դեռ հիշում են:

 

 

 

 

 

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s